Φλώρος

"για κάτι που ήτανε κάποτε δικό μου και μου τ' αρπάξανε"

Tired

I'm tired of getting drunk going to parties and bars and talking shit
I'm tired of watching tv, having my mind and my spirit destroyed like this
oh I'm so tired
oh I'm so tired
I'm tired of reading the papers, I couldnt care less about the latest trends
I'm tired of killing time, murdering it with my lazy hands
oh I'm so tired
oh I'm so tired
I'm tired of going to work imposing so, I don't care if I'm fired
I'm tired of pretending I'm not tired only to please people who make me tired
oh I'm so tired
oh I'm so tired
I'm so tired, oh
I'm so tired, oh

Θάνατος από ασφυξία στα μεγάλα κενά αέρος της μικρής καθημερινότητας.

Όταν πρόκειται για αξιοπερίεργες περιπτώσεις ανθρώπων, μεγέθη όπως ο χρόνος και ο χώρος είναι δευτερεύοντα.
Δε σε νοιάζει το για πόσο και το πότε και το που
αυτό που μετράει
είναι ότι τα μοιράζεσαι με κάποιο πολύ ιδιαίτερο άνθρωπο. Και
όλα τα άλλα
δεν έχουν και τόση σημασία.
Είναι που μπορείς και ανασαίνεις
για λίγο.

Γιατί δε μένουν.

Α.

- και... πόσο χρονών είσαι;

- χιχιχι πόσο με κάνεις;

- ή 28 και έχεις κλάψει πολύ μέχρι τώρα στη ζωή σου ή 32 και είσαι αφελέστατα χαρούμενη.

το επεξεργάστηκε λίγο, ήπιε ακόμα μια γουλιά από το μπουγαδόνερο που την είχαν σερβίρει και πήγε παραπέρα. Αργότερα έφυγε με έναν τύπο.

Αν ήμουν λίγο πιο στάνταρ, μάλλον τώρα θα μπορούσα να λέω ότι έχω πάει και με ξανθιά.

Β.

Στα 10 λεπτά από την ώρα που αρχίσαμε να μιλάμε, τρίβεται και χουφτώνει με άνεση. Ανταποκρίνομαι. Τραβιέται λίγο πίσω χαζογελάει και λέει:

- απόψε δυστυχώς δεν μπορεί να γίνει κάτι, αλλά γράψε το τηλ. μου να κανονίσουμε αύριο

(βγάζω το μπαλκατέλειο και περιμένω να μου πει τον αριθμό της. κοιτάζει με αηδία το αντι-σμαρτφον μου)

- που είναι το άηφόν σου;

- δεν έχω άηφον.

- είσαι σοβαρός;

- δεν ήξερα ότι για να γαμήσεις σήμερα χρειάζεσαι άηφον.

- ε;

- λέω, αν φτιάχνεσαι με τα άηφον, να πεταχτώ να πάρω ένα. Είναι κρίμα να μη μου κάτσεις για μια επένδυση 3-4 κατοστάρικα. Και θα μου μείνει και το άηφον.

- άντε χάσου ρε γελοίε.

Μου φάνηκε πως την είδα στο μετρό. Ήταν ολόιδια- τα έξυπνα μάτια και εκείνο το χαμόγελο.
Μόνο που αυτή εδώ χαμογελούσε σε εμένα.
Άρα δεν ήταν εκείνη.

Όσοι λέτε ότι αγαπάτε έναν άνθρωπο, μη του στερείτε την ευτυχία που αναβλύζει από το να του το δείχνετε.

Ξαναπήγαινέ με τώρα αν τολμάς στα Μακντόναλντς.

Όταν λέω ότι εγώ τα μισώ αυτά τα μέρη το εννοώ.

ΚΜ

"Αν υποθέσουμε τον άνθρωπο ως άνθρωπο, και τη σχέση του προς τον κόσμο ανθρώπινη, τότε μπορείς να ανταλλάξεις αγάπη μόνο με αγάπη, εμπιστοσύνη μόνο με εμπιστοσύνη, κλπ.
Αν θέλεις να απολαύσεις την τέχνη, πρέπει να είσαι καλλιτεχνικά καλλιεργημένο άτομο. Αν θέλεις να ασκήσεις επιρροή σε άλλους ανθρώπους, πρέπει να είσαι ένα άτομο που πραγματικά μπορεί να παρακινεί και να ενθαρρύνει τους άλλους. Κάθε μία από τις σχέσεις σου προς τον άνθρωπο και τη φύση πρέπει να είναι μια ειδική έκφραση- αντίστοιχα με το αντικείμενο της θέλησης σου- της δικής σου πραγματικής ατομικής ζωής.
Αν αγαπάς χωρίς να προκαλείς την επιστροφή της αγάπης, αν η αγάπη σου δεν παράγει με αμοιβαίο τρόπο αγάπη, αν, δηλαδή, δεν είσαι ικανός, με την εκδήλωση του εαυτού σου σαν πρόσωπο που αγαπά, να κάνεις τον εαυτό σου ένα πρόσωπο που το αγαπούν, τότε η αγάπη σου είναι μία ανικανότητα, μία δυστυχία."

Είναι στο σενάριο.

-Μερικές φορές, απλά είναι αδύνατο να το βουλώσεις μπροστά σε κάτι τέτοια.
-Γιατί ρε;
-Γιατί έτσι είναι στο σενάριο ρε μαλάκες. Έτσι είναι φτιαγμένος αυτός ο ρόλος, αυτός ο χαρακτήρας. Να γιατί.

Μέρος ΙΙ (άρση και έξοδος κινδύνου με υψηλές ταχύτητες συμπύκνωσης).

Οι πρόωρες και εν μέρει λανθασμένες εκτιμήσεις μου για τη δυνατότητα δημιουργικής καταστροφής στο πλαίσιο ενός ευρύτερου και μέσο/μακρο-πρόθεσμου σχεδιασμού στηρίχθηκαν κυρίαρχα σε μια ανάλυση στον πυρήνα της οποίας εγγράφονταν όψεις μιας αντι-κουλτούρας στης οποίας το ρεύμα κολύμπησα και στρογγύλεψα (σαν τα αιχμηρά βότσαλα στο ποτάμι).
Ο μόνος τρόπος μόνωσης και οχύρωσης που αρμόζει όταν μιλάμε για το σχήμα προσωπικότητα- μάζα- μηχανισμός είναι αυτός της ναρκοθέτησης του μηχανισμού από τις ίδιες τις προσωπικότητες στη βάση των οποίων αυτός συγκροτείται, με σκοπό η διάχυση στις μάζες να μη θυμίζει τη γνωστή, μονόδρομη και μονολιθική σχέση η οποία επιφέρει τελικά ακριβώς τα αντίστροφα αποτελέσματα, δηλαδή αυτά του τσακίσματος των προσωπικοτήτων από ένα μηχανισμό που αλώνεται από τη μέση μαζική αντίληψη για την πραγματικότητα και τις αντίστοιχες κοινωνικές πρακτικές μετασχηματισμού αυτής.
Στο σημείο αυτό, έχει πολλά να μας διδάξει (σε συμβολικό επίπεδο, προφανώς) η "μέθοδος" του σολομού και της πέστροφας που κινούνται αντίθετα στη ροή, εκμεταλλευόμενα τις πτυχώσεις που δημιουργεί η τυρβώδης ροή στην τριβή της με την επιφάνεια της όχθης και του πυθμένα.
Οι πτυχώσεις αυτές κάνουν όχι απλά πιο εύκολο το κολύμπι αντίθετα στη ροή, αλλά οριακά πιο εύκολο το κολύμπι εν γένει, κάνοντας μια φαινομενικά αδύνατη διεργασία πιο εφικτή ακόμα και από τη συνηθισμένη, "μονή δυνατή" επιλογή.

Νομίζω πως τα διδάγματα που εδράζονται στο νοηματικό υπόστρωμα αυτού του συμβολικού (και βολικού) στρώματος επεξεργασίας είναι παραπάνω από προφανή.
Φυσικά, ο χώρος και ο χρόνος εξειδίκευσης και εφαρμογής μιας τέτοιας ανάλυσης δεν μπορεί παρά να κινείται στην περίμετρο ενός κύκλου, αντίστοιχου της στοχοθεσίας του κεντρικού σχεδιασμού.
Με άλλα λόγια, διαλέγεται με βολικό και αυθαίρετο τρόπο ώστε να αντανακλά (πολλαπλασιάζοντάς τες) τις πτυχές που- δομικά, κάθε φορά- κρίνονται ως δεσπόζουσες.

Η μόνη έξοδος (είναι η έξοδος κινδύνου) από αυτή την συσσωρευτικού/αθροιστικού τύπου σειρά γεγονότων (η οποία παγιώνεται όλο και περισσότερο στο βέλος του χρόνου, ενισχύοντας το να αποκρυσταλλωθεί η τάση αυτή σε μια μη- αντιστρεπτή κοινωνικό-οικονομική διεργασία κατισχύοντας οριστικά σε όλο το φάσμα της φυσικοϊστορικής σφαίρας) εδράζεται στη χωροχρονική ρηγμάτωση του κοινωνικό-οικονομικού χωροδικτυώματος στρέφοντας τη ροή, προς ένα ριζικά νέο επίπεδο, με ριζικά νέου τύπου σχέσεις σε αυτό.
Ένα νέο επίπεδο που, ωστόσο, διατηρεί σχέσεις συνέχειας-ασυνέχειας με το παλιό, σε μια υποβόσκουσα αναχρονιστική, "ασύγχρονη" φάση σταδιακής απονέκρωσης του τελευταίου. Πρόκειται για μια σχέση αντίστοιχη με αυτή που εντοπίζει κανείς π.χ ανάμεσα στην πρωτόγονη κοινωνία και τη σημερινή (δεν έχουν τίποτα το κοινό, εκτός από κάποιες εξαιρετικά κοινές και προφανείς "λεπτομέρειες" που δείχνουν πως σταδιακά και μέσα από αλλεπάλληλες σχέσεις συνέχειας- ασυνέχειας οδηγηθήκαμε από τη μια στην άλλη).





Θα επανέλθω (κάποια στιγμή) με την απαραίτητη "συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης" ("ή πως τα στρογγυλεμένα βότσαλα ξαναγίνονται αιχμηρά").

Ασκήσεις ύφους (ή η ευθυμία κρατάει όλο και πιο λίγο).

έρχονται
κουρέλια
επιτέλους κουρέλια
αργοπορία
μια νύχτα που στοκάρει με τη φύση της τα κενά μας
άδειοι και άσχημοι
η αγνότητα νεκρή και τα δόντια της χαλασμένα
ήττα ήττα ήττα
ηδονή
μιμείται τις γάτες
συλλέγει χάδια
μόνοι όλοι μαζί και ο καθένας μόνος
και οι νεκροί δε λένε να πεθάνουν
και οι ζωντανοί δεν ξέρουνε να ζήσουν
καταναλωμένοι χρησιμοποιημένοι
μια εποχή σαν άνυδρος απρίλης
και εμείς να είμαστε η λάμψη της τηλεόρασης το βράδυ στο σκοτάδι των πόλεων
και τα άστρα να μας χλευάζουν
και μετά να είμαστε τα πρώτα λουλούδια του μάη που ποτέ δεν πήρανε αυτές που αγαπήσαμε
και η τρυφερότητα να μας λυπάται
και μετά να γινόμαστε το αεράκι που δροσίζει τα κορμιά μετά απ' το γαμήσι
και ακόμα να μην μπορούμε να νιώσουμε ήρεμοι ή ολόκληροι
να μας οικτίρουν τα μοναχικά απογεύματα

ηλίθιοι εξουθενωμένοι και όλα να φαίνονται ύποπτα
ικανοποιημένοι να κοιτάμε από τα σπασμένα παράθυρα έρημων σπιτιών
το τίποτα